انگشتانم که

لای ورق های دیوان حافظ می رود

دست دلم می لرزد

اما به خواجه می سپارم

تاامید را از دلم نگیرد ;

دلم می خواهد همیشه بگوید :

یوسف گم گشته بازآید به کنعان غم مخور......