گاهی خسته می شوی،

کم می آوری،

نه می توانی خودت را به خواب بزنی

و نه توان بیدار ماندن داری.

ترس از دست دادن آدمهایی که

دوستشان داری بغض می شود

توی گلویت،

می چسبی به سکوتت

و دم نمی زنی

مبادا که بترکد این بغض لعنتی.