حالمان خوبست

نفسی می آید و.. میگذرد

تکه نانی

جرعه آبی

دلمان اما...

همچنان تنهاست

همچنان بی کس

همچنان پر درد

پُرِ از غمهاست. . .

هر کسی آمد

ضربه ای بر آن زد و رفت

عاقبت "زخـــم" را

آنکه دوسـت تر داشت

محکــمتر زد و رفـت

دل من اما..

همچنان زخمی

همچنان پردرد

همه زخـمها را تحمل کرد

شاید آن نامرد

روزی از راه رسد

و بگوید این بار

هرچه گفتم ای یار

تو زخاطر بردار!

ببر از یاد همه رنج و غمت!

که دگر آمده ام سمت دلت!!

دل من اما...

روز دیگر دانم

"زخـم دیگر خـوردست"...