این روز‌ها بهانه بیشتر می‌‌گیرم

قرص زیاد می خورم ( مسکن ... چه تسکینی ؟؟)

قهوه‌هایم را تلخ تر می خورم

بد و بیراه می گویم

به همه.. به زمین و زمان.. به تو..

به جای خالی‌ِ تو

به مادرم

(که با تردید.. می‌‌ایستد و می گذارد چهار چوبِ در قابش کند)

به عکس‌هایی‌ که خودم با دست‌های خودم گرفتم

و حالا نگاهشان می‌کنم

این روز‌ها در حسرتم

در حسرتِ نامه‌هایی‌ که باید بنویسم ( و نمی‌‌نویسم)

در حسرت نامه‌هایی‌ که باید بنویسی‌ ( و نمی‌‌نویسی)

در حسرت شعر‌هایی‌ که هر واژه‌اش میشد برای تو باشد و دیگر..

(هست.. هست.. هنوز هم هست )

این روز‌ها بهت زده ام

چطور میشود همه کسِ یک نفر باشی‌

و از لحظه‌ای تا لحظه ی دیگر، دیگر هیچ چیزی برایش نباشی‌ ؟؟

چطور می‌‌شود یک نفر همه کس زندگیت باشد

حتی اگر خودش دیگر نباشد ؟

این روز‌ها در جوابِ ساده‌ترین سوال‌ها مانده ام

بهانه میگیرم

و قرص میخورم..