سهراب : گفتی چشمها را باید شست !

شستم ولی.....

گفتی جور دیگر باید دید! دیدم ولی.....

 گفتی زبر باران باید رفت، رفتم ولی ....

او نه چشم های خیس و شسته ام را

نه نگاه دیگرم را

هیچکدام را ندید

فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت :

دیوانه باران زده